Główne Menu

Aktywny wypoczynek

Developed in conjunction with Ext-Joom.com

Ziemia milicka

Pierwszy murowany zamek w Miliczu został wzniesiony na przełomie XIII/XIV wieku dla biskupów wrocławskich. W 1339 r. stał się on zaczynem głośnego konfliktu między biskupem Nankerem a królem czeskim Janem Luksemburskim, który zajął ów ważny strategicznie zamek, zwany "kluczem Królestwa Polskiego", przejmując go bez walki od kasztelana za dwie flaszki wina. W odpowiedzi biskup rzucił klątwę na króla i wspomagających go wrocławian, po czym po rozruchach sam musiał uciekać z Wrocławia. W 1358 r. zamek został kupiony przez Piastów oleśnickich, którzy warownię rozbudowali, m.in. otaczając ją murem i wznosząc trzykondygnacyjną wieżę. Od 1494 r. stał się główną siedzibą władców milickiego wolnego państwa stanowego: Kurzbachów a później Maltzanów. W 1616 r. runęła wieża zamkowa, legendy wiążą te zdarzenie ze zniszczeniem jednej z czarnych pereł, tajemniczego skarbu rodowego Maltzanów. Po pożarze w 1797 r. Joachim Karol von Maltzan przeniósł się do nowo zbudowanego pałacu, w zamku mieściły się jeszcze przez pewien czas przędzalnia sukna, teatr i więzienie, aż opuszczony ostatecznie w połowie XIX wieku popadł w ruinę. Detale architektoniczne ze starego zamku zostały wmurowane w ściany dziedzińca herbowego pałacu. Nowy pałac został wzniesiony według planów Karola Gotfryda Geisslera w stylu klasycystycznym. Joachim Karol był blisko związany z dworem pruskim w Berlinie, stąd w wydłużony budynek z kopułą pośrodku nawiązuje wyraźnie do Sanssouci i Neues Palais w Poczdamie. Kopuła kryje owalną salę balową z jońskimi półkolumnami, otwartą wielkimi oknami wprost do ogrodu. W 1813 r. w pałacu gościł car Aleksander I, podążając na spotkanie z królem pruskim w Żmigrodzie, by zawrzeć układ antynapoleoński. Na cześć zwycięstwa wzniesiono wówczas z rudy darniowej w formie łuku triumfalnego Bramę Pokoju zwieńczoną rzeźbą lwa (częściowo rozebrana w latach 70. XX wieku). Dzięki pokaźnemu spadkowi po bezpotomnej śmierci ciotki Lady Forester w 1905 r. Andrzej von Maltzan rozbudował pałac o nowe skrzydło – dom zajezdny – a jako mecenas sztuki ozdobił pałac kopiami rzeźb antycznych sprowadzonymi z Włoch oraz rzeźbami secesyjnymi: młodego myśliwego, autorstwa Karola Pipera z 1909 r. oraz fontanną głośnej berlińskiej rzeźbiarki Kornelii Paczka – Wagner. Dziś w pałacu mieści się Zespół Szkół Leśnych, natomiast w bocznej oficynie Izba Regionalna Doliny Baryczy. Rozległy sentymentalno – romantyczny park otaczający pałac, o łącznej powierzchni ok. 50 ha, został założony z polecenia Joachima Karola ok. 1800 roku. Hrabia ten pełniąc wcześniej stanowisko posła na dwór króla angielskiego przywiózł ze sobą modę na nowy sposób urządzania ogrodów i założył pierwszy na Śląsku park w stylu angielskim, czyli upodobniony do naturalnego lasu, z widokowymi polanami i rozlewiskami Młynówki Milickiej. Występuje tu do dziś szereg gatunków drzew egzotycznych. Do najciekawszych należy cypryśnik błotny, skrzydłorzech kaukaski, buk pospolity odmiany purpurowej, choina kanadyjska oraz żywotnik olbrzymi. W okolicach pałacu i nad rzeką Młynówką rosną stare krzewy rododendronów, głównie różanecznika fioletowego i jego odmian. Znajduje się tu też kilka gandawskich odmian barwnych azalii pontyjskiej. Ogółem w parku stwierdzono występowanie blisko 80 gatunków i odmian drzew i krzewów. Z licznych niegdyś budowli parkowych pozostały m.in. ruiny grobowca w stylu ,,rzymskim” przy zamku. Według legendy kryją one wejście do tunelu, w którym zostali żywcem zamurowani zabójcy Jadwigi Zarembianki, siostrzenicy kasztelana w XIII wieku. Zespół pałacowo – parkowy znajduje się tuż przy drodze nr 15, Wrocław – Krotoszyn. Najlepiej zaparkować na parkingu przy restauracji Parkowa i Pałacowa. Stąd warto podejść do pobliskiego parku i do leżącego w nim pałacu, który podobnie jak ruiny zamku można oglądać z zewnątrz. Przez park przebiega niebieski szlak rowerowy i żółty szlak pieszy, natomiast po parku wytyczono ścieżkę przyrodniczą.